Το Ευαγγέλιο της Κυριακής, μας διηγείται ένα από τα αναρίθμητα θαύματα που έκανε, κάνει και θα κάνει, μέχρι συντελείας των αιώνων, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Ο Χριστός, μαζί με τους μαθητές Του, είχε αποσυρθεί σ’ έρημο τόπο. Αλλά, ο λαός επειδή τον αγαπούσε πολύ και τον θαύμαζε και αρέσκονταν να ακούει τη διδασκαλία Του και να απολαμβάνει τις ευεργεσίες Του, πήγε και τον βρήκε. Έτσι, ο Χριστός άρχισε να διδάσκει τον λαό και παρ’ όλο που περνούσαν πολλές ώρες, ο λαός δεν κουράστηκε να Τον ακούει. Είχαν λησμονήσει και την ανάγκη της τροφής. Τα λόγια του Χριστού ήταν τροφή ανώτερη, εκλεκτή, πιο γλυκιά και από το μέλι θα λέγαμε. Κι ο Χριστός δεν περιορίστηκε μόνο στη διδασκαλία, αλλά θεράπευσε και τους ανθρώπους που παρευρίσκονταν εκεί.

Οι μαθητές του Χριστού ανησυχούσαν για το πλήθος του λαού που έμενε νηστικό, καθώς η ώρα περνούσε και ο ήλιος πλησίαζε να βασιλέψει. Παρακάλεσαν τον Χριστό, ν’ αφήσει τον λαό να φύγει, για να πάνε στα κοντινά χωριά να βρουν τροφή. Αλλά, ο Χριστός δεν δέχτηκε. Τους είπε: «Σεις να τους δώσετε τροφή». Και οι μαθητές Του απάντησαν πως δεν έχουν παρά μόνο πέντε ψωμιά και δύο ψάρια. Και φυσικά, είναι αδύνατο να θρέψουν αυτά τα ελάχιστα τρόφιμα ένα ολόκληρο λαό. Ο Χριστός, αφού είπε να καθίσει ο λαός, πήρε στα χέρια Του τα πέντε ψωμιά και τα δύο ψάρια και αφού προσευχήθηκε, τα ευλόγησε. Κατόπιν, είπε στους μαθητές Του να τα μοιράσουν. Κι όταν άρχισαν οι μαθητές του Χριστού να μοιράζουν τα τρόφιμα, αυτά κατά θαυμαστό τρόπο δεν τελείωναν αλλά πολλαπλασιαζόταν. Και έφτασαν και χόρτασαν πέντε χιλιάδες άντρες.

Οι άπιστοι και οι άθεοι, δεν θέλουν να παραδεχτούν το θαύμα αυτό. Αλλά το θαύμα αυτό, του πολλαπλασιασμού, επαναλαμβάνεται σ’ όλη τη γη. Ο Κύριος ευλογεί συνεχώς τη γη και αυτή αποδίδει μεγάλη καρποφορία, πλούσια σοδειά, που είναι ικανή να θρέψει δισεκατομμύρια ανθρώπους. Πρέπει, όμως, να δώσουμε προσοχή στο τέλος του θαύματος. Ο Χριστός διέταξε τους μαθητές Του, να μαζέψουν τα περισσέματα και γέμισαν δώδεκα κοφίνια, όσοι δηλαδή ήταν οι μαθητές. Εδώ γεννάται ένα ερώτημα. Αφού ο Χριστός μπορούσε να πολλαπλασιάζει τα λίγα ψωμιά και να τρέφει τους πεινασμένους, γιατί να διατάξει να μαζευτούν τα περισσεύματα;

Αυτό, όμως, που διέταξε ο Χριστός να κάνουν οι μαθητές Του, είναι πολύ διδακτικό για όλους μας. Ο Χριστός, διατάζοντας να μαζευτούν τα περισσεύματα, θέλει να μας διδάξει ότι πρέπει να είμαστε οικονόμοι. Η οικονομία είναι αρετή, που βρίσκεται ανάμεσα σε δύο άκρα, ανάμεσα στη φιλαργυρία και τη σπατάλη. Φιλαργυρία είναι να μαζεύει ο άνθρωπος πάντοτε όσο το δυνατόν περισσότερα και να μη ξοδεύει τίποτε. Και σπατάλη είναι, να ξοδεύει κανείς περισσότερα απ’ ότι χρειάζεται.

Ας μάθουμε κι εμείς από το παράδειγμα του Χριστού πόση σπουδαιότητα έχει η οικονομία στη ζωή μας και ότι τα υλικά αγαθά τα χορηγεί η αγαθότης του Θεού, όχι για να τα σπαταλούμε, αλλά για να τα χρησιμοποιούμε με μέτρο. Πρέπει, λοιπόν, να είμαστε καλοί διαχειριστές των αγαθών που μας δίνει ο Θεός, αφού δεν είναι δικά μας, αλλά δικά Του.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ Φ.Ν.Θ.

Δημοσίευση σχολίου Blogger

 
Top